Van geschokt kunstenaar tot prominent geïnterviewde tijdens de TEFAF 2009.
Wat er zoal in zeventien jaar tijd kan gebeuren. Ik herinner mij de eerste keer dat ik de TEFAF -The Europian Fine Art Fair- in Maastricht bezocht. Een verwarrende en schokkende ervaring voor een kunstenaar zoals ik die aan de andere kant van de medaille zijn brood moet verdienen. Hard werken, vier kinderen in leven houden door niet alleen het 'dagelijkse brood' te smeren, maar door vooral te zorgen dat wij ons ook amuseerden. Geen vakanties op het programma, dat stond het budget niet toe, maar met speelse en gekke invallen onze woonkamer verbouwen zodat wij na een dag hard werken het gevoel hadden dat wij verhuisd waren. Wij beloonden onszelf met versnaperingen uit het kleine winkeltje om de hoek "Bei Lucie". Met een versnapering en een drankje op dezelfde 4-zitsbank naar Neighbours kijken.
Een kado gekregen uitnodiging bracht mij in 1992 tot achter de rode linten van de TEFAF in het MECC -Maastrichts congrescentrum. Bedwelmd door een overvloed aan kleur, met elkaar wedijverende tulpen, lelies, rozen, fresia's en andere voor mij onbekende exotische planten, liep ik over een rode loper van verbazing. Ik wist niet aan welk gevoel ik de voorrang moest geven....genieten of geschokt zijn over de immense bedragen van de getoonde kunst. In de wetenschap dat de betreffende kunstenaar bij het ontstaan van zijn schilderij een gekweld en arm bestaan leidde, de enkele uitzonderingen daargelaten. Had deze kunstenaar destijds ooit kunnen vermoeden dat hij jaren later op het rode pluche van de geldhandel zou belanden? Dat zijn geesteskind vele begerige blikken moet doorstaan om vervolgens na afloop van de beurs weer voor een jaar in een goed beveiligde kluis van de volgende collectioneur te belanden. Geesteskinderen die gemaakt zijn om het licht te zien....
Na zeventien jaar loop ik weer over hetzelfde pluche. Nu als prominent geacht kritisch persoon.
Aanleiding is mijn pas verschenen interview in De Limburger over mijn vertrek als galeriehouder en kunstenaar naar Berlijn. Hierin laat ik mij kritisch uit over het kunstklimaat in Maastricht en het verlangen van de stad Maastricht om in 2018 Cultuurhoofdstad van Europa te worden.
"Bei Lucie" is niet meer, mijn zoon Chris is niet meer, hij stierf op 25 februari 2001, mijn drie andere kinderen zijn uit huis en ik ben inmiddels grootmoeder. TEFAF is nog wel, mijn kritische geest onverminderd scherp en daarbij ik vertrek naar Berlijn. Maar eerst mijn interview aanstaande vrijdag 13 maart met Frank Ruber van L1 Radio... live!
Een kado gekregen uitnodiging bracht mij in 1992 tot achter de rode linten van de TEFAF in het MECC -Maastrichts congrescentrum. Bedwelmd door een overvloed aan kleur, met elkaar wedijverende tulpen, lelies, rozen, fresia's en andere voor mij onbekende exotische planten, liep ik over een rode loper van verbazing. Ik wist niet aan welk gevoel ik de voorrang moest geven....genieten of geschokt zijn over de immense bedragen van de getoonde kunst. In de wetenschap dat de betreffende kunstenaar bij het ontstaan van zijn schilderij een gekweld en arm bestaan leidde, de enkele uitzonderingen daargelaten. Had deze kunstenaar destijds ooit kunnen vermoeden dat hij jaren later op het rode pluche van de geldhandel zou belanden? Dat zijn geesteskind vele begerige blikken moet doorstaan om vervolgens na afloop van de beurs weer voor een jaar in een goed beveiligde kluis van de volgende collectioneur te belanden. Geesteskinderen die gemaakt zijn om het licht te zien....
Na zeventien jaar loop ik weer over hetzelfde pluche. Nu als prominent geacht kritisch persoon.
Aanleiding is mijn pas verschenen interview in De Limburger over mijn vertrek als galeriehouder en kunstenaar naar Berlijn. Hierin laat ik mij kritisch uit over het kunstklimaat in Maastricht en het verlangen van de stad Maastricht om in 2018 Cultuurhoofdstad van Europa te worden.
"Bei Lucie" is niet meer, mijn zoon Chris is niet meer, hij stierf op 25 februari 2001, mijn drie andere kinderen zijn uit huis en ik ben inmiddels grootmoeder. TEFAF is nog wel, mijn kritische geest onverminderd scherp en daarbij ik vertrek naar Berlijn. Maar eerst mijn interview aanstaande vrijdag 13 maart met Frank Ruber van L1 Radio... live!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten